| تبليغات | X |
دوستان عزیز و مهربان!
یه سر اومدم اینجا تا سری هم به خودم زده باشم و تولدمو تبریک گفته باشم.
تا صبح،
بر درخت های اتاقم برف بارید
پشت میز صبحانه
به آدمی که ساخته بودم
نانی که تو رویش مربا مالیده بودی،
می دادم
من امروز ده ساله می شوم وتو
شمع هایی که قول داده بودی
نیاورده ای
انگشت هایم را روشن می کنم
ناخن هایم
چکه
چکه
می شود
نگاه تو می وزد،
تولدم مبارک می شود.
دیشب،
بعد سالها
دیدم
دوچرخه ای را
که در سبدش ماه را می برد.
دوستان مهربان!
بفرمایید:
دندون درد شديدي دارم!كجايي دكتر!(با دكتر طبسي http://ayeneh.persianblog.ir/ ام).
از ارديبهشت اينجا به روز نشده بود.به جاي عطر چايي دودي،بوي نا پيچيده بود.راستش يه كم كه از به روز نشدن گذشت خجالت بي حوصله گي منو گرفت بعد هم كه كم كم از اين حرفا گذشت و سرآخر كه ديگه خودمو زدم به يه كوچه ي ديگه كه اسمش يه تركيب دو كلمه ايه كه كلمه ي دومش يكي از سمت هاست! حالا به كلمه ي اول اسم اون كوچهه قسم كه واقعن حالش نيست. قربان محبت و لطف تك تكتون كه بيشتر از خودم بهم سر مي زنين.
باور كنيد كه دلگيرم از خودم
ديگر عجيب خودم سيرم از خودم
و هفته ها به خودم سر نمي زنم
حتا سراغ نمي گيرم از خودم
اي خوب من ! به تو نزديك مي شوم
هر وقت فاصله مي گيرم از خودم
.
.
.
و سربلند و فروتن ببين مرا
فواره ام كه سرازيرم از خودم
مال ۱۵ سال پيشه والبته بقيه اش رو يادم نيست. چند وقت پيش دكتر (دكتر طبسي رو ميگم) يادم انداخت.هم اينجا هم تقديم مي كنم به خودش.
اما يه كار آرشيوي:
تمایل تو
در تمام سلول ها
زندانی ست
دلم دموکراسی می خواهد
دلم برای دلم می سوزد
جمعه در من انتخابات است
وقتی نمانده
باید
برای رد صلاحیت دلم
بهانه ای بتراشم
از من گذشته دیگر
عاشق شوم.
و يه كار ديگه:
بيات شد
كلوچه ي خورشيد
و ماه دوشيده
از دهان افتاد
و اتفاق هاي بد بسيار.
چشم هايمان هنوز خاك مي خورد!
و يه كار ديگه:
سال هاست،
عصرها،
رو به روي خودم مي نشينم و
چاي سبز تو را مي نوشم.
و يه خواهش:
ماهي ست دلم، به اين شب شب بدهيد
يك كاسه به من جرئت زينب بدهيد
مي خواهم از عشق خطبه خواني بكنم
از سرخ ترين دهان به من لب بدهيد!
قربون قد همتون!
سلام!
جمعه نمایشگاهم!همین جمعه!امیدوارم بیشترتونو ببینم!
اگه هستید خبرم کنید!
درود!
گرهی بودم بر طره ی یوسف، ناگاه
قسمت گوشه ی ابروی زلیخا گشتم
طالب آملی
دوستان مهربان!
سلام!
حال و حوصله ی به روز کردنی نبود.حکایت همان مقدمه ی پست قبلی ست.
یک سپید ازگذشته و یک غزل عاشورایی از دورترها :
(1)
زبان ،
با پرچمی به رنگ تهوع
و دهان،
کندویی،
با کلماتش در شکم خرس
#
هزار پا
گریختن از این صفحه
می خواهم
به یک تکه آبی
(2)
سبز شد سری بر نی ، رو به روی چشمانش
جان گرفت شعری تر ، در گلوی چشمانش
شیهه ای کشید و تاخت ، روی شانه های دشت
ذوالجناح خونین ِ ، جست و جوی چشمانش
تیر خورد مشک چشم ، غنچه غنچه جاری شد
توی دشت ها پیچید ، عطر و بوی چشمانش
# #
آیه آیه می خوانی ، با لبان خونینت
خطبه خطبه می گوید ، قصه گوی چشمانش
نی ازعشق تو دیری ست،شروه خوان شیدایی ست
از شکفتنش آن روز روبه روی چشمانش
از بهار داغ توست ، شعله ور _ گل خورشید
رسم و راه دریاهاست ، خلق و خوی چشمانش
تا همیشه می نوشند ، با عطش زلالی را
چکه چکه دریا ها ، از سبوی چشمانش
1375
این پست ادای احترام و پاسخ به مهربانی ی دوستانی ست که شرمنده ی بزرگواری شان هستم.
با پوزش فراوان از دعوت کردن عزیزان معذورم.
فدای مهربانی تان!
دوستان سلام!
حال این روزهام این بیت طالب آملی است:
لب از گفتن چنان بستم که گویی
دهان بر چهره زخمی بود و به گشت!
اما :
حس می کنم خیلی بده خونه آدم بیان و چیزی روی میز یا توی سفره نذاری لااقل یه استکان چای دودی که میتونم توی این کندوک مهمونتون کنم اونم توی این روزهای آخر پاییز و بارونش.
یه استکان چای دیگه دعوت نمی خواد بهانه یی برای چند دقیقه نشستن و دو کلمه گفت و گوست.
یه سپید و یه غزل از خیلی قدیما غزل مال ۷۴ سپید مال ۷۶ برای من و دوستان اون موقع یه نوستالژی هم داره!
فدای مهربانی همه تون!
(۱)
من بی صدا به حال خودم گریه می کنم
در سوگ ارتحال خودم گریه می کنم
من احتمال می دهم از دست رفته ام
از دست احتمال خودم گریه می کنم
مردم! شما چرا نگرانید ، من که با،
این چشم های لال خودم گریه می کنم
مال تو شد عزیز! تمام دلم، دلم،
از این که نیست مال خودم گریه می کنم
می پرسم از خودم که تو هم مبتلا شدی؟!
در پاسخ سوال خودم ؛گریه می کنم!
(۲)
تا صبح،
بر درخت های اتاقم برف بارید
پشت میز صبحانه
به آدمی که ساخته بودم
نانی که تو رویش مربا مالیده بودی،
می دادم
من امروز ده ساله می شوم وتو
شمع هایی که قول داده بودی
نیاورده ای
انگشت هایم را روشن می کنم
ناخن هایم
چکه
چکه
می شود
نگاه تو می وزد،
تولدم مبارک می شود.